letterspetters
 
Op het schoolplein
 
 
 
Ik moet naar school en zoveel leren
zou het liefst weer huiswaarts keren
heel veel boeken in mijn tas
en ik zit nog maar in de eerste klas

waarom moet ik zoveel weten
ik ben het zo weer vergeten
mijn hoofd is zo vol, er kan niet meer bij
gelukkig ben ik morgen vrij
 
maar denk ik dan
als ik nu heel goed mijn best doe, doe wat ik kan
mijn diploma’s haal
dan brei ik daarna mijn eigen verhaal
 
 

Ervaring……

 

Dus speelt je hoed weer op,

zeg dan hartgrondig : STOP!!!

 

Wat je zegt, ben jezelf…

 

krijg je een veeg uit de pan, 

schrik je dan?

even helemaal van streek

door je eigen ‘keek’

even helemaal van slag 

door je eigen gedrag

even helemaal ontwricht

maar meer inzicht?

is het karakter, genen, opvoeding of weet je het niet?

het is maar dat je het ziet

 

dus speelt je hoed weer op,

zeg dan hartgrondig: STOP!!!

luister toch niet naar hem

maar volg je eigen stem

 

 

 

 De knikkers en het spel

 

knikkeren

verliezen en winnen

opnieuw beginnen

 

je speelt het spel

knikkers tellen heeft geen zin

dan leef je uit berekening

uit veiligheid, niet alles te verliezen

ga je voor op safe spelen kiezen

 

   de knikkers, als de mogelijkheden, 

de kansen die je pakt

met die kansen ga je richting doel

dat is het volgen van je gevoel

 

een gevoel is een moment in het nu

het is er niet continu

sta er bij stil, wacht even een tel

is cruciaal bij het spelen van het spel

dat gevoel heeft je iets te zeggen

over hoe je grenzen kunt verleggen

 

zodat de uitkomst op winst staat

 niet in knikkers

maar hoe je in het leven gaat

 

dan krijgt het spel een diepere betekenis

omdat het laat zien wie je wezen is

je kracht, je eigenheid, het diepere doel

leven vanuit je gevoel

 

dan hou je de ander niet meer in de gaten

gaat helemaal op in je eigen spel

je gaat je op je wezen verlaten

die begrijpt de regels wonderwel

 

het gaat niet om winnen of verliezen

maar om het moment van kiezen

dan heb je geen hinder

van meer of minder

hebt plezier in het spel

van wat past niet bij mij en wat wel!

 

 

 
Beugelbekkie
 
hij heeft een lang nekkie,
een beugelbekkie en een fietsenrekkie
minderwaardigheidsgevoel, zou je denken misschien?
nee hoor, dit ventje voelt zich wel gezien
Hij heeft altijd een greins op zijn gezicht
verspreidt daardoor heel veel licht
 
hij vindt het leven een groot avontuur
geniet ervan, ook al is het soms wat zuur
hij is zo’n vrolijke Frans
van ik zing, ik lach en ik dans
en af en toe een beetje sjans
 
hij werd geplaagd
door pestkoppen belaagd
maar hij laat zich niet kleineren
zou ze wel eens een lesje leren
niet door de strijd aan te gaan
maar gewoon door voor zichzelf te staan
 
soms stonden ze hem op te wachten
hij zag het niet, was diep in gedachten
ze schreeuwden, duwden en hij kreeg een pòr
hij liet niets merken, ook al schreeuwden ze zich schor
 
was niet bang en kroop niet weg
al was hij soms wel even van de leg
 
op een keer had hij zijn gitaar meegebrach…
voor de muziekles, later op die dag
ze joelden, lachten zich rot
dat zal me wat worden, die gaat onder het schavot
hahaha, uitslover!
zing, lach en’ betover’
dat zal me wat worden, gek
je kunt toch niet zingen met zo’n fietsenrek
 
toen de muziekdocent vroeg of er iemand een instrument bij zich had
en iets wilde spelen
zei beugelbekkie: ik heb wel wat
ik wil graag iets met jullie delen

en dat ie een liedje had geschreven
over wat er allemaal op het schoolplein valt te beleven 
 
 
de pestkoppen hadden het niet meer
moet dat nu echt, meneer…
je wilt iets met ons délen...

mietje, ga je een slaapliedje voor ons spelen
moeten we een kaartje kopen?
je mag blij zijn dat we niet weg lopen
nou kom maar op met je verhalen
komt je moeder je uit school halen?
 
het hield niet op, maar dat gaf beugelbekkie juist moed
want wat zit er achter dat men zo doet
 angst had bij hem niet de overhand
hij was het wel zat zo langzamerhand
 
zijn beste vriend Raymond
bleef altijd een beetje op de achtergrond
iets wat beugelbekkie niet erg vond
deze moedigde hem aan,
kom op beugelbekkie, ga voor je zelf staan
 
de pestkoppen gniffelden, zie hem eens staan
ze verkneukelden zich, die ging er aan...
 
beugelbekkie ging staan, pakte zijn gitaar
en beroerde zachtjes een gevoelige snaar
met ietwat onzeek’re stem begon hij te zingen
over de school en zijn leerlingen
 
pesten doet geen pijn
al is het niet erg fijn
met z’n allen tegen één
dat is niet dapper, wel gemeen
en zegt iets over wie je bent
meeloper, angsthaas, ‘ stoere vent’
 
hoe zou jij je voelen met een gekke nek,
een beugelbekkie en een fietsenrek
dat is niet normaal, dan vinden ze je gek
 
beugelbekkie deed iets wat ze niet hadden verwacht
hij toonde zijn ware kracht
was niet bang, liet zien hoe het voelt
als je wordt bespuugd en uitgejoeld
als één tegenover de groep
was dit een muzikale roep:

laat je niet meeslepen door de rest
als er iemand wordt gepest
dat is niet stoer en ook niet tof
eigenlijk is het heel erg sof
als je laat zien wie je werkelijk bent
ben je pas een echte vent
 
wat het hem had gebracht
dat je sterker bent dan je dacht
hij ontdekte zijn eigen kracht
 
 
denk je dat als je pest
je beter bent dan de rest
denk je stoer te zijn
voelt dat nou echt zo fijn
je maakt niet de ander, maar jezelf zo klein
door te denken dat je beter bent, groter denkt te zijn
doe je de ander onnodig pijn
 
maar denk niet dat jullie me kunnen raken
door de buitenkant af te kraken
 
de pestkoppen voelden zich gevangen
schaamrood kleurde hun wangen
hier vocht iemand in z’n eentje terug
niet door de strijd aan te gaan, maar door het slaan van een brug
hij liet zien wat angst met je doet
wat je jezelf en de ander aandoet

dat begrijpen van wat er speelt
je van binnen heelt
hij had hun spelletjes door
en hield een spiegel voor  
 
 
en zo kreeg beugelbekkie
een eigen plekkie op het hekkie
tussen de pestkoppen
die het nog maar moeilijk konden verkroppen
het besef
dat beugelbekkie degene was met lef
 
de jongen die met pesten altijd vooraan stond
heeft nu helemaal in het rond ook een hekkie in z’n mond
dat voelt en praat wat raar
dat werd hij wel gewaar
hij voelde de pijn, die het moet hebben gedaan
om dan tegenover een groep te staan
was ook voor de druk gezwicht
had zich ook tegen beugelbekkie gericht
 
op het schoolplein kun je heerlijk spelen
hoef je je niet te vervelen
er valt veel te ontdekken
in de zandbak en tussen de fietsenrekken 
 
 
 
 
 
 
terug