letterspetters
 
corona perikelen
 
 
Coupe corona
 
 och, het lijkt onbeduidend, het is maar mijn haar
maar mijn haar zit gewoon raar
het piekt, het springt en het spruit
het gaat alle kanten uit
 
modelleren heeft geen zin
de sprieten gaan er dwars tegenin
een masker, een spray of één of andere klodder
ik blijf gewoon een ouwe Flodder
 
ik heb hulpstukken genoeg
maar voor een speld of een elastiekje is het nog te vroeg
het valt niet te schikken
als het lang genoeg is kan ik er een staart in strikken
 
edoch, ik ben niet de enige met een onwillige haardos
menigeen loopt nu rond met een woekerend oerbos
waarin kleuren en vormen zich vermengen
wat weer veel nieuwe creativiteit met zich mee zal brengen
 
 
 
een onzichtbaar gevaar
loert op ons
we worden gewaar
hebben nog geen respons
 
daar zitten we dan
gevangen onder de dakpan
we leggen voorraden an
schijnveiligheid of noodplan
 
moet ik me daar nou echt druk om maken
het zal me enkel in mijn mens-zijn raken
ik hoop dat als ik de strijd niet kan winnen
ik vol vertrouwen mijn terugreis ga beginnen
 
 
  
 
Thuis
 
heel verleidelijk om te luisteren en te zien wat er om me heen gebeurt,
wat dan weer met het denken wordt ingekleurd
 
ik zak in diepe rust
me van mezelf bewust
dat ik buiten nodig heb om binnen te leren
om vervolgens steeds terug te keren
naar wie ik ben
omdat ik nog zoveel van mezelf niet ken
wat hoort bij mij en wat niet
omdat je alles steeds anders ziet

mijn vrijheid zit niet in de beperking van de muren van een huis
mijn wezen is mijn werkelijke thuis
ervaren van de sprankeling
eindeloze beweging

daar bestaat geen tijd
maar wijsheid in oneindigheid