letterspetters
blog...
 
 
Dit verhaaltje schreef ik voor mijn kleindochter, die zo graag een pup wil
 
 
Kroesje
Josje kan niet slapen.
Ze moet steeds aan vanmiddag denken, toen ze voor het raam zat en een heel lief klein hondje voorbij zag komen
met een lief mopsneusje en zachte krulhaartjes.
Het hondje had haar aangekeken en Josje had haar helemaal nagekeken tot ze de hoek van de straat om waren, het hondje met zijn baasje.
 
Josje wil ook zo graag een pup, maar dat mag niet van papa en mama.
Dan op een nacht als Josje heel diep in slaap is, verschijnt er een lief klein wit hondje in haar dromen.
Het hondje kwispelt met zijn staartje en komt aarzelend dichterbij...
 Héél zachtjes likt hij aan Josje's neus.
Het kriebelt en Josje moet ervan giebelen.
Het hondje is zo klein, dat het wel in een theekopje past.
Het heeft hele kleine ronde krulletjes en zwarte oogjes en een heel lief wipneusje.
Het kruipt tegen Josje aan.
Zijn haartjes kriebelen in haar oor.
Het voelt heel lekker warm en Josje droomt weer verder.
Overal waar ze heen gaat, gaat het hondje mee.
Ze noemt hem Kroesje.
Hij is zo snoezig, zo zacht en zo warm.
 
De volgende ochtend wordt Josje wakker en voelt aan haar oor...
Kroesje is er niet, ze gaat rechtop in bed zitten en zoekt, ze kijkt overàl,  ...onder de dekens, ...onder het kussen
 en in haar sloffen...
Ze roept: Kroe….sje!  maar Kroesje komt niet ...
Wie er wel komt, is mama
'Wat roep jij nou?',  zegt mama
'Mama, Kroesje is weg!'
'Maar wie is Kroesje?'
'Kroesje is mijn kleine witte hondje, hij was er echt mam, ècht, hij lag heerlijk warm tegen mij aan, vannacht.
'Och malle meid', zegt mama, 'dat heb je vast gedroomd, omdat je zo graag een puppy wilt'.
Verdrietig kijkt Josje mama aan.
Ze begrijpt het niet, er was toch echt een lief klein wit hondje, ze wist het zeker!
Mama ziet dat Josje verdrietig is en wil haar troosten, maar ze weet niet goed hoe…

De hele dag is Josje van slag, ze kan haar aandacht niet bij de lessen houden en moet zo nu en dan zachtjes huilen
van binnen en roept dan nog zachter: Kroesje…waar ben je? Kom je vannacht weer?
Dan bedenkt Josje, dat als ze geen puppy mag, een droomhondje misschien wel bestaat.
Na het eten en voorlezen gaat ze snel naar bed en hoopt dat ze weer gaat dromen...
Ze denkt de hele tijd aan Kroesje en als ze dan in slaap is gevallen, dan ineens ziet ze een klein wit hondje aan komen huppelen. 
Ze neemt Kroesje in haar armen, aait en knuffelt hem.
In haar dromen rennen ze door het park, ze gooit een bal en Kroesje zoekt de bal;  ze spelen tot ze moe zijn en Josje
met Kroesje naast haar op het kussen ligt, met zijn zachte kriebelhaartjes in haar oor.
Het kriebelt wel een beetje, maar dat geeft niet en samen vallen ze in een hele diepe slaap.
 
Als Josje de volgende dag wakker wordt, zoekt ze niet naar Kroesje, want ze weet nu dat haar hondje alleen
in haar dromen naar haar toe komt
Háár droomhondje.
Telkens onder de les droomt ze even weg en gaat op zoek naar haar kleine witte hondje, aan wie ze alles kan vertellen en als Kroesje haar neus dan even likt, heeft ze het gevoel dat hij haar begrijpt.

Ze durft het aan niemand te vertellen, want stel dat ze haar niet geloven en uitlachen
Het is haar geheim.
Als Josje soms een beetje verdrietig is, troost Kroesje haar.
In haar dromen geeft ze hem lekkere brokjes en  samen hebben ze veel plezier en Josje vraagt nooit meer om een echte pup, want Kroesje is voor haar een hondje, dat net zo echt bestaat als een pup in de  grote mensenwereld.
 
 
 
 
 
Kleur en energie
Hoe zit dat? Alles is energie en is alles dan ook kleuren?
Kleuren die we niet kunnen zien met het menselijk oog, maar wel kunnen voelen/waarnemen misschien?
Er is dus een constante beweging van kleuren te zien bij alles wat ik doe, bij de gedachten die ik heb, de emoties die daarmee gepaard gaan, bij wie ik ben
Maar ook bij al die lijntjes waar ik mee ik verbonden ben in het mens-zijn, de wereld om
me heen, en van mijn wezen?
Want is mijn wezen niet verbonden met het universum, met Al wat is en dan fantaseer ik
dat er allemaal kleuren/energieën door me heen schieten, waar ik me niet van bewust ben.
Wat een potentie, wat een oneindig kleurenspel moet dat zijn.
 
 
 
 
 
 
 
terug